Deze blog is geschreven door Afnan Salah, veld coördinator assistent van de Sudan Joint Response. Het Dutch Relief Alliance zorgt, via de Sudan Joint Response, voor eerstelijns WASH noodinterventies die zich richten op (onder andere) hygiëne promotie en watervoorziening voor vluchtelingen die net zijn aangekomen in het Kassala opvangcentrum.

Als veldcoördinator voor de Sudan Joint Response heb ik geobserveerd hoe verschillende NGO's zich kunnen aanpassen en hun inspanningen op een efficiënte manier op elkaar afstemmen als het gaat om het reageren op noodsituaties. In mijn eigen land Soedan heb ik gezien dat samenwerking in noodsituaties het beste in mensen en organisaties naar boven kan halen. Deze gedachte kwam in me op toen we landden op het vliegveld van Kassala, in een vliegtuig met NGO-medewerkers die werden ingezet om de Ethiopische vluchtelingenhulp aan de Soedanese grens te ondersteunen. Ik ben hier om het Ethiopische vluchtelingenprogramma van de Sudan Joint Response te ondersteunen.

Volgende halte: het opvangcentrum van Hamdayet. Hamdayet is een stad op ongeveer 5 uur rijden van Kassala. Het ligt aan de Atbara/Elseteet rivier die op natuurlijke wijze een grens trekt tussen Soedan en Ethiopië, met name de regio Tigray. Op dit moment zijn meer dan 40.000 Ethiopische vluchtelingen de grens met Soedan overgestoken, op zoek naar een schuilplaats voor het conflict in Tigray. De vluchtelingen komen aan in een opvangcentrum aan de grens waar ze geregistreerd worden en tijdelijk kunnen verblijven voordat ze naar een vluchtelingenkamp kunnen. We komen 's ochtends aan bij het opvangcentrum. De zon is extreem heet en beschutting is beperkt. Mensen verzamelen zich tegen de muren van het oude gebouw dat gebruikt wordt als beheercentrum van de site om wat schaduw te vinden. Vrouwen wikkelen hun kinderen op hun rug en bedekken hun hoofd terwijl ze koken of kleren wassen. Kinderen halen water uit de rivier of zorgen voor hun jongere broertjes en zusjes. Hoewel ik erg overweldigd het kamp binnenkom - want het is altijd triest om mensen hun huizen te zien ontvluchten vanwege de oorlog - word ik vastberaden en sterk als ik eenmaal binnenkom en het gelach van de kinderen hoor, alsof dit het geluid van hoop is! We beginnen onze dag op het kantoor van de Commission for Refugees Sudan (COR) en de UNHCR om te horen over updates, hiaten, uitdagingen en om informatie over onze interventie te delen. We bespreken ook wat de meest geschikte manier is om onmiddellijk door te gaan met de distributie van noodhulpgoederen en onderzoeken mogelijkheden voor coördinatie met andere actoren.

Als ik naar buiten stap, komt een groep jonge meisjes naar me toe om te vragen naar de waardigheidskits die Plan International een paar dagen geleden heeft uitgedeeld in het kader van de Sudan Joint Response. Ik ben er trots op dat ik een jonge vrouwelijke humanitaire hulpverlener ben, want dat maakt het makkelijker voor jonge meisjes om met mij te praten, niet alleen over hun behoeften, maar ook over hun gevoelens en ervaringen in het kamp. Een van deze meisjes is Salam. Haar naam is zowel het Tigrigna- als het Arabische woord voor “vrede”. Ze is 19 jaar oud en is op 21 november in het opvangcentrum van Hamdayet aangekomen. Sindsdien is ze op zoek naar haar familie. Elke dag staat ze in Hamdayet met een vastberaden blik op haar gezicht mensen aan te houden en te vragen of iemand haar familie heeft gezien. Salam is haar huis ontvlucht toen ze het bombardement hoorde. Ze vertelt me: “Ik heb mijn vader en moeder achtergelaten en ben gevlucht, ik dacht dat ik ze hier zou vinden, maar ze zijn er niet”. Ze legt uit dat het moeilijk is om een meisje te zijn in het opvangcentrum. Er is geen privacy en ze heeft sinds haar aankomst geen bad kunnen nemen. Soms gaan mensen naar de rivier om hun kleren te wassen, water te halen of een bad te nemen. Maar vrouwen voelen zich niet veilig om dat in een open gebied te doen. De vertaler vertelt dat ze weigert te eten totdat ze haar familie heeft gevonden. Ik ben met Salam naar het UNHCR-beschermingsbureau voor mensen in risicosituaties gegaan, waar Salam is geregistreerd en doorverwezen voor hulp.

Als ik even later naast de registratietent zit, zie ik een Ethiopische man die de rijen ordent en voorrang geeft aan mensen met speciale behoeften (zoals vrouwen met baby's of zwangere vrouwen) en mensen met een handicap. Hij maakt grapjes om mensen aan het lachen te maken, vermaakt kinderen en deelt informatie uit over het registratieproces. Even later voegt hij zich bij me in de schaduw om wat water te drinken. Hij lacht naar me en leert me ‘hallo’ zeggen in het Tigrigna. Zijn naam is Hargos en hij legt uit dat hij als vluchteling naar het centrum is gekomen en nu actief is als vrijwilliger. Hij was op de markt toen het bombardement begon en hij had geen andere keuze dan samen met anderen naar de boerderijvelden te rennen, in de hoop dat hij zijn vrouw en zijn 9-jarige zoon in veiligheid kon brengen toen het vuur uitbrak. Helaas trof hij bij thuiskomst zijn huis afgebrand aan en was er niemand meer in zijn buurt. Hij vluchtte naar Soedan om veiligheid te zoeken en besloot vrijwilligerswerk te gaan doen in het kamp. “Ik doe vrijwilligerswerk om vrouwen en kinderen te steunen in deze moeilijke tijd, in de hoop dat iemand, ergens, hetzelfde doet voor mijn vrouw en mijn zoon, aan wie ik de hele tijd denk”. Het viel me op dat dit precies is wat het betekent om een humanitaire hulpverlener te zijn: noodzakelijke levensreddende hulp bieden op de manier waarop je zou willen dat die aan je eigen dierbaren werd geboden!

Vandaag, terwijl meer dan 40.000 vluchtelingen de grens oversteken, doe ik mijn best om elk gezicht te onthouden en hun dromen en hoop op een veilig en waardig leven te onthouden.